ငါ့ကိုေမြးခဲ့ေသာ မိန္းမ ( သို႕မဟုတ္ ) Ugly Truth

"နင္တို႕ကို ဘယ္လိုေမြးလာခဲ့ရတယ္ သိလား.."
"အေမ.. အဲဒါေတြကို ေနာက္မွေျပာပါ ...
အခု ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ့္ကို ဆန္ႏို႕ဆီဗူး ေလးလံုးေလာက္ ေခ်းပါ..
အငယ္မ ဗိုက္ဆာျပီး ငိုေနလို႕.."
"အို.. မေခ်းႏိုင္ပါဘူး။ နင္တို႕ ေျခအေကာင္း လက္အေကာင္းနဲ႕ ငတ္ေနတာကိုမ်ား"
တခါတုန္းက အေမက ဆန္လာေခ်းတဲ့အကိုကို အဲသလို ႏွင္လႊတ္ဖူးတယ္။

အဲဒီတုန္းက ငါ စိတ္မေကာင္းဘူး။
အကို ဆန္မရသြားတာထက္
အေမ့ကို ဦးထိပ္ ပန္ဆင္ လိွဳက္လွဲ ညြတ္တြား မၾကည္ညိဳရလို႕..။

သုေတသန လုပ္ၾကည့္ၾကဖို႕ေကာင္းတယ္။
ကြ်ဲမၾကီးဟာ သူမရဲ႕ ကြ်ဲသားေလးေပါက္စကို
ဘယ္အခ်ိန္မွာ မိခင္စိတ္ ျပယ္သြားသလဲဆိုတာ..။

ေဩာ္.. လူေတြဟာလည္း သတၱဝါတမ်ိဳးေပပဲေလ..
ငါတို႕ ႏို႕စို႕အရြယ္၊ စကားတီတီတာတာ ေျပာတတ္စအရြယ္ကရခဲ့တဲ့ မိခင္ေမတၱာမ်ိဳး (အတိအက်) ကို
အသက္သံုးဆယ္အရြယ္မွာ ဘယ္အေမ့ဆီက ရႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။

အဲဒီခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ေမတၱာေပးသူထက္ ေမတၱာေတာင္းသူ ျဖစ္ခဲ့ျပီ..
သူမကို ေပးႏိုင္ကမ္းႏိုင္တဲ့ သားသမီးမည္သူမဆိုကို သည္းသည္းလွဳပ္ ခ်စ္ရဲ႕.. အေကာင္းေျပာရဲ႕..
သူမထံ ဆန္လာေခ်းတဲ့ သားသမီးမည္သူမဆိုကို မွိဳခ်ိဳးမွ်စ္ခ်ိဳးေျပာရဲ႕.. အတင္းေျပာရဲ႕ ..

ေဩာ္.. အေမရယ္..
ေလာကအလယ္ က်န္ရစ္ခဲ့မဲ့ သားသမီးေတြကို
"လူမွာ ေငြမရွိရင္ မိဘကေတာင္ မခ်စ္ဘူးကြ" ဆိုတဲ့ ugly truth ကို
လက္ေတြ႕သင္ၾကားျပသခဲ့ေလေရာ့သလား..။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
လူတေယာက္ ခ်မ္းသာ၊ ေအာင္ျမင္ရင္ မနာလိုတိုရွည္ ျဖစ္ၾကတဲ့အထဲ
တကမၻာလံုးက ဘယ္အေမမွ မပါတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
သားသမီးေတြကို ခ်မ္းသာျပီး မဆင္းရဲေစခ်င္တဲ့အထဲ
တကမၻာလံုးက အေမတိုင္းပါတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

တကယ္ေတာ့
အဲဒါေလးနဲ႕တင္ ငါ့ကိုေမြးခဲ့တဲ့မိန္းမကို
"အေမ" လို႕ ၾကည္ၾကည္ညိဳညိဳ ေခၚဖို႕ ထိုက္တန္သြားပါျပီ..။
ခုမ်ားေတာ့ အေမေန႕မွာ သူမ်ားတကာကို အားက်ျပီး
ပဲမ်ားၾကည့္ဖို႕ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ အေမရယ္..။

( ၁၆/ ၁၀/ ၂၀၁၀ ရက္ေန႕က ကြယ္လြန္သြားရွာျပီျဖစ္ေသာ အေမသို႕.. )